مرا ببوس

�مرا ببوس�

کویر خالی و آسمان پر از غوغاست

ستارگان درخشان در آسمان پیداست

به زیر گنبد مشکین و پر ستاره شب

مرا ببوس که بوسیدنت مرا رویاست

مرا ببوس که شب رنگ زندگی یابد

مرا ببوس که خونم دوندگی یابد

مرا ببوس فرشته مرا ببوس بشر

ببوس حوربهشتی به پای کن محشر

ببوس تا دل خاموش من سپید شود

ببوس تادل تنگم پر از امید شود

ببوس تا سر زلف خورد به شانه من

ببوس تا که شود عشق ، دیوانه من

مرا اگر تو ببوسی زمین قیام کند

و دست راست بایستد دل تو را سلام کند

اگر مرا تو ببوسی شبی از این شب ها

طلوع آمدنش را دگر تمام کند

مرا اگر تو ببوسی دلم شود شیدا

مرا ببوس ، وگرنه ببوسمت زیبا!

۱۴:۴۳...۸/۸/۹۷

خواب شیرین...