بیا

بیا ، با آخرین قطار این ایستگاه مخروبه
در آخرین واگن ، روی آخرین شماره ی صندلی بنشین
و آخرین لیوان قهوه ی تلخ را بنوش
بیا ، با آخرین کشتی این لنگر گاه کهنه ی چوبین
در آخرین لحظاتی که آخرین کور سوی آخرین فانوس دریایی راه را نشان میدهد
بیا ، هنگام کوچ آخرین قو از آخرین دریاچه زمین

بیا؛

تو فقط بیا تا آخرین نگاه عاشقانه آخرین عاشق زمین ، بیهوده بر در نباشد...

خواب شیرین...