سوگ نامه

سرزمینی بود پر گل پر هیاهو پرنشاط

سرزمینی پهنور، با مردمانی خوب و شاد

دشت هایی داشت سرشار از شقایق های سرخ

کوه هایی داشت پر از ناله ی وحشی باد

آسمانی نیلگون و روشن و امید وار

خانه هایی گرم خنده ، مردمانی گرم کار

داستان سرزمینی شاد و زیبا گفتمت

لیک در این سرزمین روزی بلاهایی فتاد

دشت های سبز و پرگل گشت از خون سرخ سرخ

کوه های سرو بالا گشت از ظلم ، خرد خرد

ماه دیگر در سرای سرزمین پا نِی نهاد

هیچ ققنوسی در آن ماتم کده پر نِی گشاد

غرش دریا همه اهل زمین را کشته کرد

زلزله آن بی مروت مردگان را پشته کرد

نه پیاده ماند ایمن نه سوار

کشته شد چندین نفر از لغزش پای قطار

هر طرف انبوه سوگ و ناله و شیون گرفت

کان برای کشتگان مقتل معدن گرفت

این زمین پر هیاهوی گل و ریحانه ها

گشت روزی سرسرای عده ی دیوانه ها

کوه ویران شد ز بار ظلم ، مردم هو کنید

چون توانید با ستم اینگونه آسان خو کنید؟

مردمان نیک ، تدبیری کنید

ترک روباهی کنید ، بهر وطن «شیر»ی کنید

بردرید از تن لباس سوگ را

بر بپوشانید تن ها را کفن

بهر آزادی و استقلالتان

بهر شادان کردن مام وطن

۸/۱/۹۸

۱:۰۱

خواب شیرین...